Over paardenbloemen en modder

Auteur onbekend

Als ik naar de paardenbloemen kijk op mijn gazon, zie ik een hoop onkruid dat me mijn plezier ontneemt. Mijn kinderen zien echter bloemen die ze voor mama willen plukken en ze blazen vol plezier de witte pluisjes rond.

   Als ik naar een oude dronkaard kijk die naar me lacht, zie ik een ongewassen man die waarschijnlijk geld van me wil hebben en dus kijk ik maar liever snel de andere kant op. Mijn kinderen zien iemand naar hen glimlachen en dus glimlachen ze terug.

   Als ik de wind op mijn gezicht voel zet ik me schrap, want die nare wind brengt mijn haar in de war en ik kom bezweet en uitgeput op mijn werk. Mijn kinderen sluiten hun ogen, spreiden hun armen uit tot vleugels en stellen zich opgewonden voor dat ze straaljagers zijn die door de lucht scheuren totdat ze tollend en lachend op de grond vallen.

 

   Als ik een modderpoel zie stap ik er voorzichtig omheen. Ik zie modderige schoenen en vuile tapijten, maar mijn kinderen zien een wereld van plezier. Die willen graag dammen bouwen, rivieren oversteken en zien stukjes hout als machtige oceaanstomers.

   Als ik bid, zeg ik: Almachtige Heer, geef me dit en geef me dat, terwijl   kinderen zeggen: “Hallo God, bedankt voor mijn speelgoed en mijn vrienden. Hou de slechte dromen vanavond bij me weg. Sorry, ik wil nog niet naar de hemel gaan want dan zou ik mijn mama en papa missen.”

   Waarom krijgen we eigenlijk kinderen?

   Misschien wel omdat die ons dingen kunnen leren waar we anders niets van begrijpen. Geen wonder dat God de kleine kinderen liefheeft en zei dat wij als kleine kinderen moeten worden om het Koninkrijk binnen te gaan.

   Dus het moraal van dit verhaal? Geniet van de kleine dingen in het leven, want op een dag zul je terugkijken en beseffen dat al die vervelende dingen juist heel mooi waren. Ik wens je nog een fijn leven toe, vol modderplassen en zonnige gele paardenbloemen!

Laat een bericht achter:

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.